Spacerem dookoła świata

Dobry Bóg dawno temu stworzył Świat.
Był dobry więc podarował go Człowiekowi.
Świat był przestronny, ogromny i bardzo piękny.
Jednak trochę niepraktyczny w obsłudze.
Wówczas Człowiek, co na obraz i podobieństwo największego mistrza był uczyniony, zaczął tworzyć własne malutkie światki. W nich było mu dopiero dobrze miło i ciepło. Na dodatek każdy ze światów był inny. Jeden pełen czarno białych zdjęć, inny znów kolorowych kwiatków i motylków.
Niektórzy z ludzi, tacy Inni, zaczęli nawet spędzać w swoich światach więcej czasu niż w tym prawdziwym. Tam im było lepiej niż w tym wielkim. Robili to tak skutecznie, że nikt nawet ich przyjaciele, nie wiedział w którym tak naprawdę żyją.
Nazwano ich Marzycielami.

Borem ciemnym w zieloności

Skrzącej palety wyśnionym

Pruje powietrze

Wymyśliwszy na nowo

Odrodzenie bliźniaczej nocy

Oblecieli go mniejsi bracia

Z gorszej rodu nie naczelnych

Gałęzi

Utopiwszy we krwi

Nadzieje ucztowania

Żelazo roztrzaskuje ciszę

Z lewej by z prawej

Zabliźniać te ranę

Pomiędzy jednym a drugim

skurczem przepony

trąca czas

aż sklepienie zielone

zawrze dłonie

w kiczowatej poświacie

nad modlitwą świerszcza

za plecami kiru

Wieczorem

Zwarty dwuszereg

Rozmigotanej zieleni

Rozłożył cielsko

Wzdłuż szarości

Po spektaklu

Zamknął błękitny parasol

A twarz wystawił

Ochoczo

Na deszcz gwiazd

Spadających

Pomyłka

A to nie to

Zdradził

Ideał pękł na pół

Skruszał dumny marmur

Przetarł zaspaną powiekę

Zaskrzypiał sypiący się kurz

Zgrzyt... zgrzyt...

powrót do wierszy