Teraz z perspektywy czasu widzę, że to najlepsza droga jaka mogłem sobie wymarzyć, biorąc pod uwagę okoliczności i możliwości w jakich przyszło mi żyć.  

Odnalazłem ten swój mały kawałek przestrzeni.

Bycie artystą jest wielkim szczęściem, ale i poważnym wyborem. 

To co na początku jest tylko i wyłącznie niewinną zabawą staje się w końcu sensem samego istnienia. Trudną drogą. Trudną, ale nie chce się z niej rezygnować, bo to przygoda na całe życie.  Maluję i  piszę.  Wysyłam w świat mój komunikat. Że jestem, że żyję, że coś czuję. I opisuję to słowem i pędzlem.  Maluję ten świat ,  światłem przefiltrowanym przez pryzmat własnej duszy. To jest moja prawda i wizja. Nie staram się przypodobać wszystkim. Pracować pod gust innych. Nie staram się aby to co robię było najpiękniejsze

W pewnym momencie mojego życia, zadałem sobie pytanie czym jest dla mnie Sztuka? Czy mam prawo i odwagę o to zapytać samego siebie? Odpowiedź przyszła szybko- To Miłość. Ostateczne dobro, którym mogę wypełnić swoje życie w najlepszy możliwy sposób. Kochanka trudna i wymagająca. Wznosząca do bram samego raju, ale i potrafiąca sprawić, że życie zmienia się w piekło bezradności.  Można ją kochać do szaleństwa i nienawidzić jednocześnie.

No tak. Szarpany zatem tymi namiętnościami przemierzam życie. Bóg dał mi szansę. Jedną jedyną w swoim rodzaju.

Staram się jej nie zmarnować.

Staram się...