<< start

 

obrazy

rysunki

grafika

satyryczne

portrety

 tarcze

inne


Moja przygoda z tarczami strzeleckimi rozpoczęła się w 1994 roku, kiedy to w Wolsztynie reaktywowano Kurkowe Bractwo Strzeleckie.  Istniało ono i działało  tutaj przed  II wojną światową.  Z dziejami polskich miast nierozerwalnie związane są bogate, wielowiekowe tradycje bractw strzeleckich.  Najstarsze w Krakowie, Poznaniu, na Śląsku i Wielkopolsce powstały jeszcze w połowie XIII w.
Z upływem lat zmieniały się ich społeczne funkcje, niemniej charakter i formy podstawowej działalności bractw kurkowych  chociaż z konieczności uwspółcześnione przetrwały w ogólnym zarysie niezmienione.
Tradycyjnie wykorzystując szerokie możliwości kształtowały postawy patriotyczne, preferowały działalność społecznikowską na rzecz lokalnych środowisk, w codziennej pracy czytelne były chrześcijańskie tradycje. Nie stronili równocześnie bracia kurkowi od bogatego życia towarzyskiego.

 

 



GALERIA TARCZ

Głęboko w tradycji bractw strzeleckich jest organizowanie okolicznościowych strzelań. Okazje bywają rozmaite. Zaczynając od strzelań  statutowo związanych z określonym bractwem czyli np. Królewskiego, Żniwnego, Świętojańskiego,

Dębowego, Niepodległościowego, a kończąc na strzelaniach  związanych z innymi uroczystymi okazjami, lub świętami. 

Tarcza jest zwykle malowana na  blatach drewnianych grubości od 1 do 2 cm, średnicy ok 60 do 80 cm. 

Okrągły kształt nie jest tu wymogiem. Tarcze miewają najróżniejsze kształty. 

Do rywalizacji o ozdobną tarczę dopuszczeni są  zwykle  najlepsi  strzelcy  wyłonieni na drodze zawodów, 

lub jak w przypadku tradycyjnych strzelań  tylko członkowie bractwa.

 Po oddaniu strzału w miejscu trafienia w tarczę wbija się 

drewniany kołeczek z numerem zawodnika. Tarczę na własność otrzymuje ten, któremu uda się trafić jak najbliżej  wyznaczonego celu.